20. yüzyılın başından beri birçok sanat hareketi sanatı müze ve galerilerden kopararak kamusal alana indirme arayışı içerisindelerdi. Dada sanatçıları Cabaret Voltaire’de şiir, müzik ve performans içeren etkinlikler düzenledi, Sürrealistler manifestolar, dergiler ve çeşitli yayınlar çıkardı, Fluxus sanatçıları performanslar, sokak sergileri ve eylemler gerçekleştirdi. 1960’larda ise sanatı doğaya taşıma ve doğanın bir parçası haline getirmeye çalışan Land Art ortaya çıktı. Land Art için sanat doğayı yalnızca bir konu olarak ele almıyor, doğayı hem bir galeri gibi kullanıyor hem de malzemelerini doğadan temin ediyordu. Bir taraftan da sanat piyasasının nesne üretimine dayalı yapısına da eleştiri getiriyordu. Richard Long, bu yaklaşımın en erken ve en sade örneklerinden birini ortaya koyan sanatçılardan biri oldu.
Long’un düşüncesi oldukça basitti: sanat yalnızca bir nesne üretmek zorunda değildi; bir eylem de sanat olabilirdi. Doğada yürümek, bir rota izlemek ya da bir iz bırakmak, sanatın kendisine dönüşebilirdi. Long için yürüyüş, yalnızca bir hareket değil, doğayla kurulan düşünsel bir ilişkiydi. Sanatçı bu yaklaşımıyla galeride sergilenen kalıcı nesneler yerine, doğada gerçekleşen geçici eylemlere yöneldi.
1967 yılında Long, İngiltere kırsalında bir çayırda ileri geri yürüyerek yerde bir çizgi oluşturdu. Sanatçı bu çizgiyi doğada bıraktı ve yalnızca bir fotoğrafla belgeleyerek A Line Made by Walking adını verdi. Eser aslında doğada gerçekleşmiş bir eylemdi; fotoğraf ise bu eylemin tanığıydı.
Bu çalışma ilk bakışta son derece basit görünür. Ancak Long’un amacı, sanatın üretim ve sergileme biçimini kökten değiştirmekti. Sanatı, bir nesne üretmekten çok bir eylem olarak ele alır ve bu nedenle ürettiği eser de kalıcı değildir. Zaten doğa da kısa süre sonra bu izi ortadan kaldıracaktır ve bu yüzden eser fotoğraflanmıştır. Böylece sanat, tam da bu geçicilik içinde, doğanın kendi kanunlarıyla var olur.
A Line Made by Walking, Land Art’ın en erken ve en etkili örneklerinden biri olarak kabul edilir. Bu çalışma bugün hala şu soruları gündeme getirir: Bir sanat eseri mutlaka kalıcı olmak zorunda mıdır? Sanat, bir nesne üretmek yerine yalnızca bir eylem olarak var olabilir mi? Ve belki de en temel soru şudur: burada sanat, doğaya bırakılan iz midir, yoksa onu bırakma eylemi mi, ya da sadece çekilen fotoğraf mı?