1970’li yıllarda sanatçıların, sanatı ve eserin sanat içindeki yerini sorguladıkları yıllardı. Sanatın yalnızca nesne üretmekten ibaret olmadığı düşüncesi giderek yaygınlaşıyordu. Bunun yanında nesnenin kalıcılığı ve sanat içindeki yeri de sorgulanıyordu. Amerikalı sanatçı John Baldessari de bu düşünceden hareket ederek sanat eserinin üretiminden çok, eserin fikri ve üretim süreçi üzerine yoğunlaşan sanatçılardan biri oldu.
Bu yaklaşımın en önemli örneklerinden biri, 1970 yılında gerçekleştirdiği Cremation Project adlı çalışmasıydı. Baldessari, 1953 ile 1966 yılları arasında ürettiği ve artık sanat anlayışını yansıtmadığını düşündüğü resimlerini yaktırdı. Böylece yıllar boyunca ürettiği sanat eserlerini fiziksel olarak ortadan kaldırdı. Ancak eserleri tamamen yok etmek yerine, geriye kalan külleri yeni bir sanat çalışmasının malzemesine dönüştürdü.
Baldessari, bu küllerin bir kısmını kullanarak kurabiye yaptı ve bunları sergiledi. Böylece daha önce ürettiği sanat eserleri ortadan kaldırılmış olsa da onların külleri yeni bir eserin parçası hâline geldi. Böylece yok etmek ve üretmek birbirinin karşıtı olmaktan çıkarak; yok oluş, yeni bir sanat eserinin başlangıcına dönüştü.
İlk bakışta sanat eserlerini yakarak yok etmek bir sanat üretiminden çok, bir yok etme eylemi gibi görünür. Ancak Baldessari burada sanat eserinin değerini yalnızca fiziksel varlığı üzerinden düşünmemizi sorgular. Baldessari’nin bu çalışması, sanat eserinin kalıcılığı üzerine önemli bir tartışma ortaya koyar. Baldessari, bizi şu sorularla baş başa bırakır: Sanatın var olması için fiziksel bir nesne gerekir mi? Yok etmek de bir sanat üretim biçimi olabilir mi? Ve belki de en temel soru şudur: Nesne sanat eserinin neresindedir?