LARA ZANKOUL
Zankoul, kendini ifade etme aracı olarak sürrealist bir dil kullanır. Işığı yumuşak ve dramatik kullanırken, kontrollü ışık kullanımı sayesinde fotoğraflarında belirgin kontrastlardan kaçınır. Renk paleti sınırlı ve baskın tonlarda oluşur; bu nedenle renkler doğallığı temsil etmekten çok kompozisyonu güçlendirmeye yardımcı olur.
Fotoğraflarında, yaratıcılık ve kavramsal sanatı harmanlayarak farklı hikayeler oluşturur. Kullandığı çizgiler, görsel bir düzen oluştururken aynı zamanda hissettirmek istediği duyguları soyut bir alandan çıkararak somutlaştıran bir anlatıya dönüştürür. İnsanların bulunduğu mekanla arasındaki yabancılaşma, fotoğraflarda sessiz ama sürekli bir gerilim yaratır.
Sahnelerin düzenli ve estetik olması, izleyiciyi pasif konumda bırakmadığı gibi sorular sordurur.
Karanlık Zamanlar adlı seride, keskin hatlarla ikiye bölünmüş kompozisyonlarda alt bölümde yer alan figürler, kırılgan bir yapı içinde bir aradadırlar. Aydınlık bir atmosferde yer almasına rağmen yoğun bir sıkışmışlık hissi yaratır. Bu duygu figürlerin fiziksel yakınlığından değil, fotoğrafın kusursuzluğuyla ilgilidir.
KARANLIK ZAMANLAR
GÖRÜNMEYEN
LABİRENT
