1990’lı yıllar, tek bir sanat anlayışının hâkim olmadığı yıllardı. Ayrıca enstalasyon, video ve fotoğraf tekniklerinin yoğun kullanıldığı, malzeme ve tekniğin sınırlarının zorlandığı eserlerin giderek yaygınlaştığı bir dönemdi. Fotoğrafın anı donduran ve geçmişi koruyan bir araç olarak sanatta yaygın kullanıma karşı Kolombiyalı sanatçı Oscar Muñoz, görüntülerin de insanlar gibi kaybolabileceğini düşünerek görüntüyü koruyarak değil, oluşumu ve yok oluşu görünür hale getirerek kendi tekniğini oluşturdu.
Bu düşüncenin en önemli örneklerinden biri 1995 tarihinde başladığı Narcisos adlı çalışmasıydı. Muñoz, kendi portresini bir ipek baskı kalıbına aktardı. Daha sonra bu kalıbı suyla dolu bir tepsinin üzerine yerleştirerek kömür tozundan geçirdi. İlk bakışta belirgin bir yüz ortaya çıktı ancak su buharlaşmaya başladıkça dönüşüm süreci başladı. Su seviyeleri düştükçe görüntü kademeli olarak bozuldu ve su tamamen çekildiğinde kömür tozu alttaki kâğıda çökerek ve geriye ilk görüntüden oldukça farklı bir iz bıraktı.
Muñoz, Narcisos’un yaratım sürecinde üç an olduğunu belirterek bunları, tozun suya değip ilk kez bir görüntüye dönüşmesi, buharlaşma sırasında değişim sürecinden geçmesi ve son olarak tozun tepsinin dibine çöküp sabit bir görüntüye dönüşmesi olarak açıklar. Bu üç an; yaratılış, yaşam ve nihai ölüm süreçlerini temsil etmektedir. Su üzerindeki görüntü, hiçbir zaman aynı kalmaz. Burada görüntü korunmaz, zamanın etkisiyle dönüşür ve yok olur.
Muñoz, kalıcı bir eser üretmek yerine, izleyiciyi görüntünün kayboluş sürecini düşünmeye davet eder. Görüntünün değişkenliliği ve hafıza arasında bağlar kurar. Hafızanın da bu görüntüler gibi sabit olmadığını, zamanla değiştiğini ve yeniden kurulduğunu hatırlatarak bizi şu sorularla baş başa bırakır: Bir görüntü gerçekten geçmişi koruyabilir mi? Hafıza, fotoğraf gibi sabit midir, yoksa zamanla değişip dönüşür mü? Ve belki de en temel soru şudur: Bir görüntüyü yaşatan şey onun kalıcılığı mı, yoksa kaybolmadan önce var olmuş olması mı?