Faruk Bilal’ın Sokağın Belleği adlı sergisi 16-29 Kasım 2026 tarihleri arasında, Ankara, Çankaya Belediyesi Zülfü Livaneli Kültür Merkezi’nde.
Sokak, yalnızca gündelik yaşamın ve dolaşımın sürdüğü bir alan değil; toplumsal ilişkilerin kurulduğu, çatışmaların görünür olduğu ve müşterek olanın yeniden tanımlandığı bir kamusal alandır. Gösteriler, grevler ve toplumsal hareketler, sokağı bedenlerin, bakışların, seslerin ve kolektif eylemlerin karşılaştığı bir alana dönüştürür.
Faruk Bilal’in kırk yılı aşkın süredir Paris’te sürdürdüğü fotoğraf pratiği, bu karşılaşmaların ve toplumsal dönüşümlerin görsel izlerini takip eder. Öğrenci hareketlerinden işçi grevlerine, kadın mücadelelerinden göçmenlerin hak arayışlarına uzanan fotoğrafları, yalnızca belirli olayları belgelemekle kalmaz; farklı dönemlerin politik ve toplumsal dokusunu da görünür kılar. 
Siyah-beyaz görüntüler, olayların yalnızca çarpıcı anlarına ya da haber değerine odaklanmaz.
Kalabalıkların içinde bekleyen bedenler, birbirine yönelen bakışlar, taşınan pankartlar, yürüyüşün ritmi, bir yüzün ifadesi ya da gaz bulutu içinde beliren bir figür… Tarih burada büyük anlatılardan çok, bedenlerin ve gündelik karşılaşmaların içinden görünür olur. 
Fotoğraf, bu noktada yalnızca bir tanıklık aracı olmaktan çıkar. Bir görüntü, ait olduğu tarihsel andan koparak başka zamanlarda yeniden okunabilir ve yeni anlamlar kazanabilir. Arşiv de böylece geçmişin saklandığı pasif bir alan olmaktan çıkar; bugünle sürekli ilişki kuran, belleği yeniden etkinleştiren bir düşünme alanına dönüşür. 
Farklı dönemlere ait görüntüler yan yana geldiğinde, belirli olayların ötesine geçen ortak jestler ve tekrar eden beden hâlleri ortaya çıkar: beklemek, yürümek, karşı durmak, taşımak, bakmak, bir arada durmak. Bu süreklilik, toplumsal hareketleri yalnızca tarihsel olaylar olarak değil, kamusal alanı dönüştüren bedensel ve kolektif pratikler olarak düşünmeye olanak tanır. 
Sokağın Belleği, fotoğraf, arşiv ve kolektif bellek arasındaki bu ilişkiyi görünür kılar. Geçmiş burada kapanmış bir zaman değildir. Görüntü aracılığıyla yeniden ortaya çıkar, bugünün bakışıyla karşılaşır ve yeni anlamlar üretir. 
Sokak, böylece yalnızca geçmişin kaydedildiği bir yer olmaktan çıkar; hatırlamanın, karşılaşmanın, direnişin ve müşterek olanın yeniden kurulduğu canlı bir alana dönüşür.